پيشه سازد : فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ( احقاف : 35 ) پس صبر كن آن گونه كه پيامبران اولواالعزم صبر كردند . و در آيهء ديگر از پيامبر اسلام ، كه خود اسوهء حسنهء مؤمنان است ، مىخواهد در پيمودن راه هدايت به پيامبران پيشين اقتدا كند : أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ ( انعام : 90 ) آنان كسانى هستند كه خداوند هدايتشان كرده است ؛ پس به هدايت ايشان اقتدا كن . از سوى ديگر ، خداوند در قرآن كريم ابراهيم و پيروان راستين او را در عرصهء تولّى ( اظهار محبت و ارادت به خداوند يگانه ) و تبرّى ( ابراز نفرت از مشركان و خدايان دروغين ) الگوهايى شايسته معرفى مىكند : قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ ( ممتحنه : 4 ) براى شما سرمشق خوبى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند وجود داشت . در قرآن كريم بيش از صد بار از تبعيّت و اتّباع سخن رفته است و اين خود نشان دهندهء اهميّتى است كه آيين مقدس اسلام براى اسوه دهى و اسوه پذيرى در عرصهء هدايت و تربيت انسانها قائل است . قرآن ، گاهى موضوع اسوه دهى و الگوسازى را در قالب داستان و تمثيل مطرح كرده است . براى نمونه ، در آياتى آسيه همسر فرعون و مريم دختر عمران را مثال مىزند و ايشان را اسوهء تمام مؤمنان جهان ، اعم از زن و مرد معرفى مىكند . « 1 »

--> ( 1 ) . توضيح بيشتر آن در درس دهم خواهد آمد .